साधुबोध झाला तो नुरोनियां ठेला ।
ठायींच मुराला अनुभवें ॥१॥
कापुराची वाती उजळली ज्योती ।
ठायींच समाप्ती झाली जैसी ॥२॥
मोक्षरेखें आला भाग्ये विनटला ।
साधूचा अंकिला हरिभक्त ॥३॥
ज्ञानदेवा गोडी संगती सज्जनीं ।
हरि दिसे जनीं वनी आत्मतत्त्वीं ॥४॥
साधुबोध झाला, आणि तो बाहेर राहिला नाही. तो तेथेच मुरला. कापूर पेटला की ज्योत ठायीच संपते, तसे हे आहे. मोक्षरेषेवर आलेला हरिभक्त भाग्याने मुरला, आणि साधूंनी त्याला आपले केले. ज्ञानदेव म्हणतात, सज्जनांच्या संगतीत गोडी आहे. हरि जनांत दिसतो, वनात दिसतो, आणि आत्मतत्त्वातही दिसतो.
- संत ज्ञानेश्वर