जातां पंढरीसी सुख वाटे जीवा ।
आनंदें केशवा भेटतांचि ॥धृ॥
या सुखाची उपमा नाहीं त्रिभुवनीं ।
पाहिली शोधोनी अवघीं तीर्थें ॥१॥
ऐसा नामघोष ऐसे पताकांचे भार ।
ऐसे वैष्णव डिंगर दावा कोठें ॥२॥
ऐसी चंद्रभागा ऐसा पुंडलीक ।
ऐसा वेणुनादीं कान्हा दावा ॥३॥
ऐसा विटेवरी उभा कटेवरी कर ।
ऐसें पाहतां निर्धार नाहीं कोठें ॥४॥
सेना म्हणे खूण सांगितली संतीं ।
या परती विश्रांती न मिळे जीवा ॥५॥
पंढरीस जाता जीवा सुख वाटते, आणि केशव भेटता आनंद होतो. या सुखाची उपमा त्रिभुवनात नाही. तीर्थे शोधून पाहिली. असा नामघोष, पताकांचे भार आणि वैष्णवांचा डिंगर कोठे दाखवा. अशी चंद्रभागा, असा पुंडलीक आणि असा वेणुनादी कान्हा कोठे. विटेवर उभा, कटीवर कर, असे पाहता निर्धार उरत नाही. सेना म्हणतो, संतांनी खूण सांगितली. यापुढे जीवा विश्रांती मिळत नाही.
- संत सेना न्हावी