वृक्ष वल्ली आह्मां सोयरीं वनचरें ।
पक्षी ही सुस्वरें आळविती ॥१॥
येणें सुखें रुचे एकांताचा वास ।
नाहीं गुण दोष अंगा येत ॥ध्रु.॥
आकाश मंडप पृथुवी आसन ।
रमे तेथें मन क्रीडा करी ॥२॥
कंथाकुमंडलु देहउपचारा ।
जाणवितो वारा अवसरु ॥३॥
हरिकथा भोजन परवडी विस्तार ।
करोनि प्रकार सेवूं रुची ॥४॥
तुका ह्मणे होय मनासी संवाद ।
आपुला चि वाद आपणांसी ॥५॥
वृक्ष, वेली आणि वनचर हे सोयरे आहेत, आणि पक्षी सुस्वराने आळवतात. त्या सुखात एकांताचा वास रुचतो. गुणदोष अंगावर येत नाहीत. आकाश मंडप आहे, पृथ्वी आसन आहे, आणि मन तेथे क्रीडा करते. कंथा आणि कमंडलू देहाच्या उपचारापुरते आहेत. वारा अवसर सांगतो. हरिकथा हे भोजन आहे, आणि ते रुचीने सेवावे. तुका म्हणतो, मनाशी संवाद होतो, आणि वाद आपला आपणाशीच आहे.
- संत तुकाराम