ध्यानीं ध्यातां मनीं हाचि येउनी बैसे ।
गीतीं गातां वसे ह्रदयकमळीं ॥१॥
बाहेरी भीतरीं वेधिलें वो येणें ।
रुक्मिणीरमणें पांडुरंगें ॥२॥
याविण दुसरें मज कांहींच नाठवे ।
लागलीसे सवे गोपाळाची ॥३॥
भाग्यें जात जीवा कांहींच नावडे ।
वाचोनी पवाडे गोपाळाचे ॥४॥
निद्रां आणी जागृतीं स्वप्नीं आणि सुषुप्तीं ।
देखें कृष्णमूर्ति सर्वगत ॥५॥
ऐसा अखंड विदेही लौकिकाविरहित ।
नामा जिवन्मुक्त होउनी ठेला ॥६॥
ध्यान करताना तोच मनात येऊन बसतो, गीत गाताना हृदयकमळात वसतो. बाहेर आत पांडुरंगाने वेधले. त्यावाचून दुसरे काही आठवत नाही, गोपाळाची सवय लागली. भाग्याने जात जीवा काही आवडत नाही, गोपाळाचे पवाडे वाचून. निद्रा, जागृती, स्वप्न आणि सुषुप्तीत कृष्णमूर्ती सर्वगत दिसते. नामा अखंड विदेही आणि लौकिकाविरहित होऊन जीवन्मुक्त ठेला.
- संत नामदेव