कृष्ण डोलतु रांगतु रंगणीं ।
इडापीडा धांवोनी घेती गौळणी ॥१॥
जीवापरीस हें बाल्हें बाळक ।
शिणलिया विसांवा त्याचें पाहे श्रीमुख ॥२॥
सर्व सुख याचेनी मनोहरें ।
तेंचि खेळवितां धनी मन न पुरे ॥३॥
देह गेह नाठवे सर्वथा ।
सुत पतीची मावळली वार्ता ॥४॥
सुख न सांगवे वैखरी कोंदली ।
रूपीं रमतां मनें बुडी दिधली ॥५॥
नामया स्वामी सुखाचा सागरू ।
कृष्ण खेळवितां सुफळ हा संसारू ॥६॥
कृष्ण रंगणीत डोलतो आणि रांगतो, गौळणी इडापीडा घेऊन धावतात. हे बाळ जीवापेक्षा प्रिय आहे, शिणल्यावर विसावा घेतो आणि श्रीमुख पाहतो. त्याच्या मनोहरात सर्व सुख आहे, खेळविताना धनीचे मन पुरत नाही. देह आणि गेह आठवत नाहीत, सुतपतीची वार्ता मावळली. सुख वैखरीत सांगता येत नाही, रूपात रमताना मनाने बुडी दिली. नामयाचा स्वामी सुखाचा सागर आहे, कृष्ण खेळविताना हा संसार सुफळ आहे.
- संत नामदेव