सोडीं कान्हा रवि दोर मथित्या देतें

सोडीं कान्हा रवि दोर मथित्या देतें ।
बया मज तें दे आई मज तें दे डेरां घुमघुमतें ॥१॥

यशोदा उचलोनी कडे त्यासी घेउनी ।
दाविती चित्रशाळेतें ॥२॥

करीं कर धरुनी नेउनी अंगणीं ।
दावी कुप बावीतें ॥३॥

दावीत आरशांत ।
म्हणे पाहे कृष्णनाथ ।
मुखमुखा चुंबितें ॥४॥

चिमण्या ह्या गौळनी ।
आल्य अत्याहो मिळोनी ।
राधे उरीं मज तें दे ॥५॥

राधेसी म्हणे नामा ।
कृष्णासी तुझा प्रेमा ।
समजावियासी तें दे ॥६॥

कान्हा, रवि दोर सोड, मथित्या देते. बया आणि आई, मज ते दे, डेरे घुमघुमतात. यशोदा त्याला उचलून कडे घेते, चित्रशाळा दाखवते. हात धरून अंगणात नेते, कूप आणि बावी दाखवते. आरशात दाखवते, कृष्णनाथ पहा म्हणते, मुखाला मुख चुंबते. चिमण्या गौळणी आल्या, राधे उरी मज ते दे. नामा राधेला म्हणतो, कृष्णाशी तुझा प्रेम समजवायचा आहे, ते दे.

- संत नामदेव