धरीत्रीच्या कुशीमधीं बीयबियानं निजलीं
वर्हे पसरली माती जशी शाल पांघरली
बीय टरारे भुईत सर्वे कोंब आले वर्हे
गह्यरलं शेत जसं अंगावरतीं शहारे
ऊन वाऱ्याशीं खेयतां एका एका कोंबांतून
पर्गटले दोन पानं जसे हात जोडीसन
टाया वाजवती पानं दंग देवाच्या भजनीं
जसे करती कारोन्या होऊं दे रे आबादानी
दिसामासा व्हये वाढ रोप झाली आतां मोठी
आला पिकाले बहार झाली शेतामधी दाटी
कसे वाऱ्यानं डोलती दाने आले गाडी गाडी
दैव गेलं रे उघडी देव अजब गारोडी !
बी मातीच्या कुशीत झोपले, आणि मातीने शाल पांघरली. बी फुटले, कोंब आले, शेताला शहारे आले. उन्हावाऱ्यात एकेक कोंबातून दोन पाने हात जोडल्यासारखी आली. पाने टाळी वाजवून देवाच्या भजनात दंग आहेत. आबादानी होवो, असे ते थाट आहे. दिवस आणि महिने गेले, रोप मोठे झाले, पिकाला बहार आला, शेतात दाटी झाली. दाणे वाऱ्यावर डोलतात, गाडी गाडी भरतील असे. दैव उघडे पडले. हा देव अजब गारूडी आहे.
- बहिणाबाई चौधरी